ක්‍රකච දෝෂය හා කනකාම්බර යෝගයේ සුලමුල ...

© M. M. Rohana Wasantha

චන්ද්‍ර මාස, අධිමාස හා සමජ භාවිතය

සූර්ය සංක්‍රාන්තියේ පුණ්‍ය කාල ව්‍යතිරේක

සූර්ය සංක්‍රාන්තිය (Solar Transition) සහ ධර්මශාස්ත්‍රීය කාල නිර්ණය පිළිබඳව ගැඹුරින් විමසා බැලීමේදී, පොදු රීතිවලට යටත් නොවන සුවිශේෂී ව්‍යතිරේක නියමයන් (Exceptions and Special Clauses) හමුවේ. මේවා බෙහෙවින් සංකීර්ණ මෙන්ම සූක්ෂ්ම ය. සූර්යයා එක් රාශියකින් තවත් රාශියකට සංක්‍රමණය වන ඒ නිශ්චිත "ක්ෂණය" (True Instant) දිවා කාලයේ, රාත්‍රී කාලයේ හෝ මධ්‍යම රාත්‍රියේ කිනම් යාමයකට (Watch/Prahara) යෙදෙන්නේද යන්න මත, පුණ්‍ය සහ මහා පුණ්‍ය කාලයන් තීරණය කරන සමස්ත පදනමම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය හැකිය.

ප්‍රමාණික මූල ග්‍රන්ථ, සම්හිතා සහ සෛද්ධාන්තික න්‍යායයන් ඇසුරින් එම ව්‍යතිරේක නියමයන් සහ ඒවායේ විද්‍යාත්මක පදනම මෙසේ පැහැදිලි කළ හැකිය.

මහා පුණ්‍ය කාලයේ විශේෂ අවස්ථා සහ භේද (Core Variants of Maha Punya Kala)

සංක්‍රාන්තියක ස්වභාවය අනුව මහා පුණ්‍ය කාලය තීරණය කිරීමේදී, සූර්යයා ප්‍රවේශ වන රාශියේ ගුණාංග මුල් කරගෙන ප්‍රධාන භේද හතරක් (4) ව්‍යතිරේක නියමයන් යටතේ ක්‍රියාත්මක වේ. මේ පිළිබඳව හේමද්‍රි (Hemadri) සහ නිර්ණයසින්ධු (Nirnaya Sindhu) වැනි ප්‍රකට ධර්මශාස්ත්‍ර ග්‍රන්ථයන්හි ඉතා පැහැදිලි වෙන් කිරීමක් දක්නට ලැබේ.

 අයන සංක්‍රාන්ති (Solstices): මකර සහ කටක සංක්‍රාන්ති.

 විෂුවත් සංක්‍රාන්ති (Equinoxes): මේෂ සහ තුලා සංක්‍රාන්ති.

ෂඩශීතිමුඛ සංක්‍රාන්ති (Shadasitimukha): මිථුන, කන්‍යා, ධනු සහ මීන සංක්‍රාන්ති.

විෂ්ණුපදී සංක්‍රාන්ති (Vishnupadi): වෘෂභ, සිංහ, වෘශ්චික සහ කුම්භ සංක්‍රාන්ති.

පුණ්‍ය කාල ඝටිකා නිර්ණය සහ එහි ව්‍යතිරේක භාවිතය සම්බන්ධයෙන් වන මූලාශ්‍රගත නියමයන් කිහිපයක් මෙසේ ය:

මේෂ සහ තුලා (විෂුවත්) සංක්‍රාන්ති මොහොතට පූර්ව සහ අපර වශයෙන් ඝටී 15 බැගින් (පැය 6 බැගින්) සමස්ත කාලයම පුණ්‍ය කාලය ලෙස ගැනෙන අතර, එහි මහා පුණ්‍ය කාලය ව්‍යතිරේක වශයෙන් ඝටී 3ක් (පැය 1 විනාඩි 12ක්) වෙයි.

කටක (දක්ෂිණායන) මෙහිදී සංක්‍රාන්ති ක්ෂණයට පූර්ව ඝටී 30ක් (පැය 12ක්) මහා පුණ්‍ය කාලය ලෙස සැලකෙන අතර, අපර කාලය ශුභ නැත.

මකර (උත්තරායන) සංක්‍රාන්ති ක්ෂණයෙන් පසු එළඹෙන ඝටී 40ක (පැය 16ක) කාලය මහා පුණ්‍ය කාලය වන අතර, මෙහි පූර්ව කාලය ශුභදායක නොවේ.

යාම (රාත්‍රී/දිවා කාලච්ඡේද) අනුව වෙනස් වන ව්‍යතිරේක න්‍යායයන්

ධර්මශාස්ත්‍රීය මූලධර්මයන්ට අනුව, සංක්‍රාන්තියක් රාත්‍රී කාලයේදී සිදුවුවහොත්, පුණ්‍ය කාලය නිවැරදිව තීරණය කිරීම සඳහා රාත්‍රිය නිශ්චිත කොටස් හෝ යාමයන්ට බෙදා ව්‍යතිරේක නියමයන් පනවා ඇත.

 මධ්‍ය රාත්‍රී ව්‍යතිරේකය (The Midnight Rule)

සංක්‍රාන්තිය මධ්‍ය රාත්‍රියේ (Midnight) සිදුවන සුවිශේෂී අවස්ථාවලදී, සාමාන්‍ය පූර්ව-අපර නියමය සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි වී යයි.

මුහූර්ත චින්තාමණී ග්‍රන්ථයේ සංක්‍රාන්ති ප්‍රකරණය එය මෙසේ දක්වයි:

 "අර්ධරාත්‍රේ තදූර්ධ්වං වා සංක්‍රාන්තෞ උපවාසිනාම්...

පූර්වේऽහනි පරේ වාऽපි දිනද්වයගතාපි වා..."

මෙම ව්‍යතිරේක නියමයට අනුව, සංක්‍රාන්තිය සෛද්ධාන්තිකවම මධ්‍ය රාත්‍රී ක්ෂණයේදී සිදු වුවහොත්, පූර්ව දිනයේ අපරභාගය (සවස) මෙන්ම පසුදින පූර්වභාගය (උදෑසන) යන දින දෙකෙහිම දිවා කාලයන් පුණ්‍ය කාලයට ඇතුළත් කරගත යුතුය.

රාත්‍රී යාම පදනම (The Three-Watch Night Rule)

රාත්‍රිය යාම (ප්‍රහර) වශයෙන් බෙදා, සංක්‍රාන්තිය සිදුවන යාමය අනුව පුණ්‍ය කාලය වෙනස් වන ආකාරය මදනපාරිජාත (Madanaparijata) ග්‍රන්ථයෙහි පැහැදිලි කර ඇත්තේ මෙලෙසිනි:

ප්‍රථම යාමය (රාත්‍රී මුල් කොටස): සංක්‍රාන්තිය රාත්‍රියේ මුල් යාමයේදී සිදුවුවහොත්, එම පුණ්‍ය කාලය පූර්ව දිනයේ දිවා කාලයේ අවසන් කොටසට (එනම් පසුගිය දිනට) අයිති වේ.

අන්තිම යාමය (රාත්‍රී පසුපස කොටස) සංක්‍රාන්තිය රාත්‍රියේ අවසන් යාමයේදී සිදුවුවහොත්, එම පුණ්‍ය කාලය ඊළඟ දිනයේ දිවා කාලයේ මුල් කොටසට (එනම් එළඹෙන දිනට) අයත් වේ.

මධ්‍ය යාම දෙක (නිශීථ කාලය) සංක්‍රාන්තිය රාත්‍රී මැද යාමයකදී සිදුවුවහොත්, එහි පුණ්‍ය ශක්තිය පූර්ව සහ අපර යන දින දෙකටම සමානව බෙදී යයි.

මේ ගැඹුරු විග්‍රහය සඳහා වන මූලික ධර්මශාස්ත්‍ර ලේඛන අතරින් කමලාකර භට්ටයන්ගේ නිර්ණය සින්ධු (Nirnaya Sindhu) ග්‍රන්ථය ප්‍රමුඛස්ථානයක් ගනී. එහි පූර්ව මීමංසා න්‍යායයන් (Mimamsa Rules of Interpretation) ඇසුරින් සංක්‍රාන්ති නියමයන්හි පවතින පරස්පරතා මැනවින් විසඳා ඇති ආකාරය දැකගත හැකිය.

 "මිථුනායන විෂුවත්සු පූර්වමුත්තරතෝ'පි ච...

රාත්‍රෞ සංක්‍රාන්ති විෂයේ තු යාමද්වය නියමඃ..."

මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ සංක්‍රාන්ති විෂයෙහිදී "යාමද්වය" (යාම දෙකක) බලපෑම සුවිශේෂී ව්‍යතිරේකයක් ලෙස සැලකිය යුතු බවයි.

 සූර්යයා රාත්‍රී කාලයේ ගමන් කළද, පෘථිවි ජීවීන් වන අපට එහි සැබෑ ඵලය අත්වන්නේ දෘශ්‍ය සූර්යයා ක්‍රියාකාරී වන දිවා කාලයේදී බැවින්, එම රාත්‍රී ශක්තිය දිවා කාලය වෙත සම්ප්‍රේෂණය (Transferred/ආකර්ෂණය) විය යුතුය යන්න මෙහි ඇති සෛද්ධාන්තික පදනමයි.

© එම්. එම්. රෝහණ වසන්ත / 0714161082

නාරද පුරාණය (Narada Purana)

නාරද පුරාණය (Narada Purana) යනු හින්දු ආගමික සාහිත්‍යයේ එන ප්‍රධාන මහා පුරාණ 18න් එකකි. මෙය ප්‍රධාන වශයෙන් වෛෂ්ණව සම්ප්‍රදායට (විෂ්ණු භක්තිය) අයත් වන අතර, නාරද මුණිවරයා සහ සනත් කුමාරවරුන් අතර ඇති වන සංවාදයක් ලෙස මෙහි අන්තර්ගතය ගොඩනැගී ඇත.

මෙම පුරාණය කොටස් (භාග) දෙකකින් සහ පරිච්ඡේද (අධ්‍යාය) විශාල සංඛ්‍යාවකින් සමන්විත වේ. සමස්තයක් ලෙස මෙහි ශ්ලෝක 25,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් අන්තර්ගත වේ.

නාරද පුරාණයේ ඒ ඒ පරිච්ඡේද සහ කොටස් මඟින් විග්‍රහ කර ඇති කරුණු පිළිබඳ විමර්ශනාත්මක විශ්ලේෂණයක් පහත දැක්වේ.

1. පූර්ව භාගය (පළමු කොටස)

පූර්ව භාගය ප්‍රධාන වශයෙන් පරිච්ඡේද (අධ්‍යාය) 125කින් පමණ සමන්විත වන අතර, එය නැවත උප-කොටස් හතරකට (පාද) බෙදා දක්වා ඇත.

ප්‍රථම පාදය (අධ්‍යාය 1 - 41)

විශ්වයේ උපත සහ මැවීම: බ්‍රහ්මයා විසින් විශ්වය මවන ලද ආකාරය සහ කාල නිර්ණයන් (යුග, කල්ප) පිළිබඳව විස්තර කෙරේ.

නාරද මුණිවරයාගේ භූමිකාව: නාරද මුනිවරයාට මෙම ඥානය ලැබුණු ආකාරය සහ බ්‍රහ්ම විද්‍යාව පිළිබඳ මූලික හැඳින්වීමක් සිදු කෙරේ.

ශුද්ධ වූ ව්‍රත සහ උපවාස: ඒකාදශී උපවාසය ඇතුළු විවිධ ආගමික ව්‍රතයන් රැකීමේ වැදගත්කම සහ ඒවායින් ලැබෙන කුසල් පිළිබඳව පුළුල් ලෙස විග්‍රහ කර ඇත.

ද්විතීය පාදය (අධ්‍යාය 42 - 62)

මෝක්ෂ ධර්මය සහ යෝග ශාස්ත්‍රය: සන්‍යාසී ජීවිතය, ආත්ම ඥානය සහ මෝක්ෂය (සංසාරයෙන් මිදීම) ලබා ගන්නා ආකාරය මෙහිදී සාකච්ඡා කෙරේ.

පරාශර ගීතාව: මෙහි අන්තර්ගත සුවිශේෂී කොටසක් වන මෙයින් ධාර්මික ජීවිතයක් ගත කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව දර්ශනවාදී විග්‍රහයක් සපයයි.

තෘතීය පාදය (අධ්‍යාය 63 - 91)

වේද අංග (Vedangas) පිළිබඳ විග්‍රහය: නාරද පුරාණයේ ඇති සුවිශේෂීම ලක්ෂණයක් වන්නේ වේද ග්‍රන්ථ හැදෑරීමට අත්‍යවශ්‍ය වන අංග 6ක් පිළිබඳව මෙහි පරිච්ඡේද වෙන්කර තිබීමයි.

   

   ශික්ෂා (ශබ්ද විද්‍යාව)

   කල්ප (ආගමික වත්පිළිවෙත්)

   ව්‍යාකරණ (භාෂා ව්‍යාකරණ)

   නිරුක්ති (වචනවල නිරුක්තිය)

   ඡන්දස් (කාව්‍ය ඡන්දස් ශාස්ත්‍රය)

   ජ්‍යෝතිෂය (ග්‍රහලොව සහ නැකත් ශාස්ත්‍රය - මෙහි ගණිතමය ජ්‍යෝතිෂය පිළිබඳව ගැඹුරින් විස්තර වේ).

චතුර්ථ පාදය (අධ්‍යාය 92 - 125)

අනෙකුත් පුරාණ පිළිබඳ විස්තරය: මහා පුරාණ 18හිම අන්තර්ගතය, ඒවායේ ඇති ශ්ලෝක සංඛ්‍යාව සහ එක් එක් පුරාණය කියවීමෙන් ලැබෙන ඵල විපාක පිළිබඳව කෙටි සාරාංශයක් මෙම පරිච්ඡේදවල ඇතුළත් වේ. මෙය පුරාණ සාහිත්‍යය පිළිබඳ හැදෑරීමට කදිම නාමාවලියකි.

2. උත්තර භාගය (දෙවන කොටස)

උත්තර භාගය පරිච්ඡේද 82කින් පමණ සමන්විත වන අතර, එය වඩාත් නැඹුරු වී ඇත්තේ භූගෝලීය විස්තර, පූජනීය ස්ථාන (තීර්ථ යාත්‍රා) සහ ආගමික පුරාවෘත්ත කෙරෙහි ය.

පූජනීය ස්ථාන මහත්මය (Thirtha Mahatmya): ගංගා නදිය, වාරණාසිය (බෙනාරස්), ප්‍රයාගා, හරිද්වාරය, මථුරාව, ජගන්නාථ පූරිය සහ බද්‍රිනාත් වැනි භාරතයේ පූජනීය ස්ථානවල භූගෝලීය සහ ආගමික වැදගත්කම පරිච්ඡේද ගණනාවක් පුරා විස්තර කෙරේ.

ගංගා අවතරණය: ගංගා නදිය දිව්‍ය ලෝකයේ සිට මනුෂ්‍ය ලෝකයට පැමිණි ආකාරය පිළිබඳ සුප්‍රකට පුරාවෘත්තය මෙහි මැනවින් විග්‍රහ කර ඇත.

කර්ම පල විපාක සහ නිරය: මිනිසුන් සිදුකරන පව්කම් සහ ඒවාට මරණින් මතු නිරයේදී ලැබෙන දඬුවම් පිළිබඳව සවිස්තරාත්මක පරිච්ඡේද මෙහි ඇතුළත් වේ.

භක්ති මාර්ගය: අවසාන පරිච්ඡේද වෙන් වී ඇත්තේ විෂ්ණු දෙවියන් උදෙසා කරනු ලබන පූජා විධි, ස්තෝත්‍ර සහ පරිත්‍යාගශීලීත්වයේ (දානය) අගය පෙන්වා දීමටයි.

නාරද පුරාණය පිළිබඳව විමර්ශනාත්මකව බැලීමේදී වැදගත් කරුණු කිහිපයක් පෙනී යයි.

1. විශ්වකෝෂීය ස්වභාවය: මෙය හුදෙක් දේව කතා මාලාවක් නොව, එකල භාරතයේ පැවති ව්‍යාකරණ, ජ්‍යෝතිෂය, සහ නීති රීති (ධර්මශාස්ත්‍ර) එක තැනකට ගොනු කළ විශ්වකෝෂයක් බඳුය.

2. භක්ති ප්‍රවණතාව: මුළු ග්‍රන්ථය පුරාම 'විෂ්ණු භක්තිය' ඉහළින්ම වර්ණනා කර ඇති අතර, ගෘහස්ථ ජීවිතය ගත කරමින් වුවද මෝක්ෂය ලබා ගත හැකි සරලම මග භක්තිය බව අවධාරණය කරයි.

3. භූගෝලීය වැදගත්කම: උත්තර භාගයේ එන තීර්ථ යාත්‍රා විස්තර මඟින් පුරාණ භාරතයේ ගංගා, කඳු පන්ති සහ නගර පැවති ආකාරය පිළිබඳව ඓතිහාසික සාක්ෂි සපයයි.

සාරාංශයක් ලෙස, නාරද පුරාණය යනු ආධ්‍යාත්මික ශික්ෂණය, ආගමික වත්පිළිවෙත් සහ ලෞකික විද්‍යාවන් (ජ්‍යෝතිෂය හා ව්‍යාකරණ වැනි) මැනවින් සංකලනය වූ සුවිශේෂී සාහිත්‍ය නිර්මාණයකි.

© M. M. Rohana Wasantha

ආයුර් වේදීය ජ්‍යෝතිෂය . . .

© M. M. Rohana Wasantha